ตอนที่ 97 โจรร้องจับโจร?

ซือเจาเจาเอียงคอ มองไปยังจ้าวโหยวเต๋อด้วยสีหน้างุนงง

“สหายจ้าว ทำไมอะไรกันนายถึงไม่กล้าให้สหายตำรวจรถไฟตรวจค้นล่ะ คงไม่ใช่ว่าใจฝ่อหรอกนะ

สหายตำรวจรถไฟ เขาไม่กล้าให้คุณตรวจค้น ต้องใจฝ่อแน่นอน คุณรีบตรวจค้นดูก็รู้แล้ว!”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกุ้งฝอยตัวกระจ้อยร่อยอย่างจ้าวโหยวเต๋อ เธอขี้เกียจแม้แต่วางกับดักให้เขา แค่บูมเมอแรงลูกเดียวก็แทงเขาจนตายได้แล้ว

โหลวชีโต้วยกนิ้วโป้งให้ซือเจาเจาเงียบ ๆ แม่หนูคนนี้มีนิสัยไม่เก็บความแค้นไว้ข้ามวันจริง ๆ เพราะเธอมีความแค้นอะไรก็ชำระมันตรงนั้นเลย!

เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากของจ้าวโหยวเต๋อ ในดวงตาเต็มไปด้วยโทสะและไฟแค้น

“ใครใจฝ่อกัน ก่อนที่พวกเขาจะทำเงินหาย ฉันก็อยู่แต่ในห้องโดยสารตลอด ไม่ได้ไปไหนเลย แล้วจะเป็นขโมยไปได้ยังไง”

“ก่อนที่พ่อลูกตระกูลหลิวจะทำเงินหาย ฉันก็อยู่แต่ในห้องโดยสารตลอดเหมือนกัน ไม่ได้ไปไหนเลย แต่นายก็ยังชี้หน้าเป็นคุ้งเป็นแควว่าฉันเป็นขโมยไม่ใช่เหรอ!”

ซือเจาเจาเพียงปรายตามองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย