ตอนที่ 29 ว้าว บูมเมอแรงอันนี้ร้ายกาจจริง!

เหลิ่งโม่หานโกรธจนแอบขบฟันกรามแน่น ทว่ากลับพูดโต้แย้งไม่ออกแม้แต่คำเดียว

แม้เขาจะไม่เคยคิดยอมทำตามความต้องการของตาแก่เพื่อแต่งงานกับผู้หญิงใจคออำมหิตขี้ริษยาคนนั้น แต่ในสายตาคนนอก เขามีคู่หมั้นอยู่แล้วจริง ๆ!

อีกทั้ง สัญญาหมั้นนี้ยังเป็นรากฐานความร่วมมือระหว่างตระกูลเหลิ่งกับตระกูลเหลียงทั้งสองตระกูล ดังนั้น ต่อให้เขาจะไม่เต็มใจเพียงใด ขอเพียงทั้งสองตระกูลยังอยากร่วมมือกันต่อไป สัญญาหมั้นนี้ก็ไม่อาจยกเลิกได้โดยง่าย

จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรกันขึ้นมาได้ จึงมองไปทางซูเสวี่ยเหยาโดยจิตสำนึก

ทว่ากลับเห็นอีกฝ่ายกำลังมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อทั้งยังโศกเศร้าเสียใจ เหลิ่งโม่หานรู้สึกหัวใจอึดอัดขึ้นมา จึงเอ่ยปากโต้แย้งไปโดยจิตสำนึก

“เหอะ ก็แค่การดึงดันทุรังของพวกผู้ใหญ่เท่านั้น ฉันไม่มีทางยอมรับการคลุมถุงชนเด็ดขาด!”