ตอนที่ 30 ถึงอย่างไรพอเจอฉัน พวกเขาก็มีแต่จะล้มลงแล้วทุกอย่างก็คลี่คลายเอง

ซือเจาเจาทอดถอนใจแผ่วเบา อธิบายอย่างจนใจว่า

“ปู่ย่า ลุงใหญ่ และอาเล็กของฉันล้วนอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลซู นิสัยของพวกเขาก็แทบไม่ต่างจากบิดาบุญธรรมกับแม่เลี้ยงของฉันเลย ตั้งแต่เด็กก็ปฏิบัติต่อฉันแย่มาก

ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันมีเงินติดตัว จะต้องคิดหาวิธีสารพัดมาขอยืมเงินหรือถึงขั้นแย่งชิงไปแน่ เพราะงั้น ฉันก็เลยทำได้แค่ใช้เงินทั้งหมดให้เกลี้ยงล่วงหน้า!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเจินจูและพวกเยาวชนปัญญาชนต่างก็อดไม่ได้ที่จะมองซือเจาเจาด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ คนสารเลวระดับสูงสุดยกบ้านขนาดนี้ เธอช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว!

เมื่อเห็นหลิวกั๋วเฉียงที่อยู่ข้าง ๆ ผึ่งหูฟัง ซือเจาเจาจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดเสริมว่า

“เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาแอบขโมยของ ๆ ฉัน ฉันเลยจงใจหาคนมาสลักชื่อของฉันไว้บนข้าวของทุกชิ้น

แบบนี้แล้ว ขอเพียงมีใครกล้าเอาของ ๆ ฉันไป ฉันก็สามารถแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความสงบเพื่อตามกลับคืนมาได้ทันที!”