กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 294 คุ้นเคยราวกับเคยพบ
เวินเหลียงมองเย่ลั่วลั่ว แม้เขาอยากใช้รอยยิ้มปกปิดตัวเอง แต่ในเวลานี้เขากลับยิ้มไม่ออก
“ลั่วลั่ว อย่าพูดให้ฟังดูรุนแรงนักเลย จะเรียกว่าวางแผนได้อย่างไร…”
สีหน้าของเย่ลั่วลั่วเปลี่ยนไปในเวลานั้น
“ถ้าอย่างนั้น ในใจคุณเรียกมันว่าอะไรล่ะ เรื่องล้อเล่นระหว่างเพื่อนสนิต หรือว่า…”
เย่ลั่วลั่วพูดยังไม่ทันจบ เวินเหลียงก็ลุกขึ้น
“ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อน”
เย่ลั่วลั่วไม่อาจยืนอยู่ในท่าเดิมโดยไม่ขยับได้ต่อไป เธอจึงเลือกเดินไปส่งเวินเหลียงถึงประตู
ทว่าเพิ่งเดินออกจากประตู ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องฝั่งตรงข้ามพร้อมกัน