กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 245 ทูลถวายพระราชลัญจกร
เหยาเหยาถูกความหิวปลุกให้ตื่น
ตอนลืมตาขึ้น ฟ้าสว่างแล้ว แสงขาวโพลนลอดผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามา แยงตาจนนางต้องหรี่ตาอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะลืมตาได้สนิท
เบื้องบนคือคานหลังคาของห้องเล็กหลังกระโจมบัญชาการ นางรู้จักดี บนนั้นมีรอยแตกอยู่รอยหนึ่ง มีมาตั้งแต่ก่อนนางจากไป
ผ้าห่มหนา ทับบนร่างหนักอึ้ง อบอุ่น มีกลิ่นผลสะบ้าอ่อน ๆ เป็นผ้าที่เพิ่งซักใหม่
เหยาเหยานอนอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่ขยับ
ทั้งร่างปวดเมื่อยราวกับถูกคนใช้ไม้ทุบตั้งแต่หัวจรดเท้า แค่ยกแขนก็ยังลำบาก แขนซ้ายมีผ้าพันแผลพันอยู่ เจ็บแปลบ ๆ เป็นระยะ
นางค่อย ๆ หันศีรษะเล็กน้อย