กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 244 กลับบ้าน
คบไฟบนหอเฝ้าระวังส่องลงมา ทอดเงาของคนทั้ง 6 ให้ยืดยาวออกไป
ตอนที่ทหารลาดตระเวนชูคบไฟเข้ามาใกล้ ฮั่วเหยียนก็พิงเสาไม้ของหอเฝ้าระวังไปครึ่งตัวแล้ว แขนซ้ายห้อยลง เลือดไหลย้อย หยาดเหงื่อบนใบหน้าชะล้างโคลนออกเป็นร่อง ๆ ราวกับผี
“รองแม่ทัพฮั่ว? เป็นรองแม่ทัพฮั่วจริง ๆ หรือ?”
ทหารลาดตระเวนคนนั้นเป็นชายหนุ่มอายุ 20 ต้น ๆ เสียงแตกพร่า คบไฟยื่นไปข้างหน้า 2 ก้าวก็ชักกลับมา ราวกับกลัวว่าจะจำคนผิด
ฮั่วเหยียนยันเข่าหายใจหอบอยู่ครึ่งวัน แล้วเงยหน้าขึ้นแยกเขี้ยวยิ้มให้เขา
“ตาบอดหรือ? ข้าฮั่วยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้ตายอยู่ข้างนอก”