กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 17 หมอนี่คงกะออกไปสู้ตายแน่
คืนนั้น ในหุบเขาเงียบสงัดดั่งสายน้ำ ทว่านอกหุบเขากลับมีคลื่นใต้น้ำซัดส่าย...
ลึกเข้าไปในหลินยวน มีหมู่วังโบราณพังทลายหลังใหญ่โตยิ่งตั้งอยู่ รอบด้านถูกม่านหมอกเทาหนาทึบปกคลุม ทว่าบนลานหินหยกขาวที่เต็มไปด้วยเศษซากหินตรงใจกลาง กลับมีแสงสีแดงเรื่อเรืองส่องออกมาจางๆ
แสงสีแดงนั้นเองที่ช่วยปัดเป่าหมอกเทารอบตัวให้พ้นไป บนลานกว้างมีผู้บำเพ็ญแห่งเมืองฝานเทียนในชุดคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินถึงเจ็ดคนกำลังง่วนอยู่ไม่หยุดมือ...
แสงวิญญาณสีฟ้าครามเปล่งประกายรอบตัว พวกเขากำลังบังคับหุ่นเชิดไม้ทีละตัว ค่อยๆ ก้าวไปบนลานหินหยกขาวอย่างระแวดระวัง ใช้หุ่นเชิดนำทาง ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านล้วนใช้วิชาทำเครื่องหมายไว้อย่างละเอียด เพื่อไม่ให้เหยียบพลาดแม้แต่ก้าวเดียวจนต้องดับสูญ!
เป็นระยะๆ ที่ลายค่ายกลจะสว่างวาบขึ้นมา แล้วบดขยี้หุ่นเชิดไม้จนแหลกเป็นผุยผง! ตลอดทางไม่รู้ว่าพังหุ่นเชิดไปแล้วกี่ตัว