กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 7 ฟันเฒ่าจ้าวทิ้ง แล้วเอากระดูกมาร้อยลูกประคำหมุนเล่นให้ตายไปข้าง
หนิงหย่วนรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง อีกฝ่ายอายุน้อยกว่าตนตั้งปีหนึ่ง แต่กลับสู้ตายถวายชีวิตกับราชาผีหยินได้แล้ว...
“เจ้ามาหลินยวนได้ยังไง ตอนนี้ข้างนอกเป็นยังไงบ้างแล้ว” หนิงหย่วนถามขึ้นเหมือนไม่ได้ใส่ใจ พลางหยิบเมล็ดแตงมากำหนึ่งแล้วแทะกินไปเรื่อยๆ...
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ม่านตาของลวี่เหลียงหดเล็กลง หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ในคำพูดประโยคนี้เขาจับความอะไรได้มากมายเหลือเกิน
เห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มชุดผ้าป่านตรงหน้าไม่ใช่คนจากภายนอก แต่เกิดและโตขึ้นมาใต้หลินยวนแห่งนี้ เรื่องนี้ทำให้ลวี่เหลียงไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ