ตอนที่ 221 ไม่ทันแล้ว

“เจ้ารนหาที่ตาย!”

ในดวงตาของจาวจาว พลันสาดประกายแสงเย็นเยียบชวนสะพรึงกลัวออกมาในชั่วพริบตา

นางกางปีกปกป้องอาหลีไว้เบื้องหลัง ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อานุภาพที่น่าเกรงขามโดยมิต้องโกรธาขุมนั้น กดทับจนอากาศรอบข้างคล้ายจะจับตัวแข็งค้าง

เถาเยาตกใจกับท่าทีเช่นนี้ของนางจนสะดุ้ง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยจิตสำนึก

ทว่าพอนึกขึ้นได้ว่าเบื้องหลังตนยังมีองค์รัชทายาทคอยหนุนหลัง นางก็ใจกล้าขึ้นมาอีกครั้ง เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีปากกล้าขวานผ่าซากแต่ใจฝ่อว่า “อันใดกัน เล่า ถูกข้าพูดแทงใจดำเข้าจนละอายใจจนกลายเป็นโทสะแล้วหรือ”

“ข้าขอเตือนเจ้า เถาเยา” น้ำเสียงของจาวจาวเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “หากเจ้ายังกล้าเอ่ยคำพูดเหลวไหลใส่อาหลีแม้อีกเพียงคำเดียว เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฉีกปากเจ้าทิ้งเสียตรงนี้”

“เจ้ากล้าหรือ!” เถาเยากรีดร้อง “ข้าคือพระชายาองค์รัชทายาทในภายหน้าเชียวนะ! เจ้ากล้าแตะต้องข้าสักนิดก็ลองดูสิ?!”

นางยังคิดจะยกเจ้าศาลากลไกพันแปรมาข่มขวัญจาวจาว ให้นางนึกถึงจุดจบในวันข้างหน้าของอาหลี เพื่อใช้สิ่งนี้มาข่มขู่นาง

ทว่า วาจาของนางยังมิทันได้เอ่ยออกจากปาก

“เพียะ——!”