ตอนที่ 220 เหยียดหยาม

จาวจาวถือกล่องใส่อาหาร ผลักเปิดบานประตูห้องที่ไม่ได้เปิดมาเนิ่นนานบานนั้น

ภายในห้อง จุดตะเกียงน้ำมันสีเหลืองสลัวเอาไว้ดวงหนึ่ง

กลิ่นหญ้าสมุนไพรจาง ๆ สายหนึ่ง พัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้า

บนเตียง เซิ่งหมิงชิงนอนอยู่อย่างเงียบสงบ สองตาปิดสนิท สีหน้ายังคงซีดขาวราวคนป่วยไข้เช่นนั้น

ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอยิ่ง ราวกับกำลังหลับใหลอยู่ก็มิปาน

หากมิใช่เพราะทรวงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบานั่น เกือบจะทำให้คนคิดว่า นี่คือร่างอันไร้ซึ่งชีวิตร่างหนึ่งแล้ว

จาวจาวเดินไปข้างเตียง วางกล่องใส่อาหารไว้บนตู้หัวเตียง

นางมองใบหน้าซูบผอมของเซิ่งหมิงชิง ในใจสงบนิ่งยิ่งนัก

สารพันเรื่องราวในชาติก่อน คล้ายกลายเป็นหมอกควันผ่านตาไปสิ้น

จะชิงชังก็ดี จะเคียดแค้นก็ช่าง ล้วนไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว