ตอนที่ 202 องค์รัชทายาทสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว

น้ำเสียงอันเย็นเยียบขององค์รัชทายาท ดั่งน้ำเย็นถังหนึ่งที่สาดรดลงบนหัวใจของเถาเยา

นางเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน มองดูองค์รัชทายาทด้วยดวงตาที่เอ่อล้นด้วยม่านน้ำตา ใบหน้าที่เดิมทีบวมแดงเล็กน้อยอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งเพิ่มความน่าเวทนาชวนให้สงสารขึ้นอีกหลายส่วน

“ท่านอ๋อง... เถาเยามิได้ตั้งใจนะเจ้าคะ เถาเยาเพียงอยากแบ่งเบาความกังวลให้ท่านอ๋องมากเกินไปเท่านั้น! นังจาวจาวผู้นั้นรังแกคนเกินไปแล้ว นาง...”

“พอได้แล้ว” องค์รัชทายาทตัดบทคำพูดของนางด้วยความรำคาญใจ

เขาเดินทอดน่องจากหลังโต๊ะตำรามาเบื้องหน้าของเถาเยา ก้มมองสตรีผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นผู้นี้จากมุมสูง

ในแววตาไม่มีความสงสารเห็นใจแม้แต่น้อยนิด มีเพียงการจับจ้องพินิจและการประเมินเท่านั้น

“สิ่งที่เปิ่นกงต้องการ คือหมากตัวหนึ่งที่สามารถใช้สอยเพื่อข้าได้ มิใช่คนโง่เง่าที่เอาแต่ร่ำไห้สะอึกสะอื้น เที่ยวก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ว”

วาจานี้กล่าวอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย แทบจะกระชากผิวหน้าของเถาเยาออกมาทิ้งลงบนพื้นแล้วเหยียบย่ำ

เถาเยาร่างกายแข็งทื่อ กัดริมฝีปากล่างไว้แน่น น้ำตาแห่งความอัปยศหมุนวนอยู่ในเบ้าตา แต่กลับไม่กล้าปล่อยให้รินไหลลงมาอีก

นางสบถด่าลั่นอยู่ในใจ