เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จาวจาวไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป นางยื่นมือน้อย ๆ ออกไปดึงแขนเสื้อของเฮ่ออวี่ชวนไว้แน่น ซุกใบหน้าดวงน้อยลงในอ้อมอกของเขา พลางออดอ้อนด้วยน้ำเสียงอู้อี้
“ท่านพ่อเจ้าคะ~”
“ท่านพ่อมักบอกว่าจาวจาวคอยดูแลท่าน บอกว่าจาวจาวทำสิ่งต่าง ๆ ให้จวนอ๋องมากมายเหลือเกิน”
“แต่จาวจาวกลับรู้สึกว่า... เป็นท่านพ่อต่างหากที่ช่วยเยียวยาจิตใจให้ข้ามากกว่าตั้งเยอะเจ้าค่ะ!~”
เมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนอ่อนหวานนุ่มละมุนที่หาได้ยากยิ่งจากบุตรสาว หัวใจของเฮ่ออวี่ชวนแทบจะละลายลงตรงนั้น
เขากลั้นยิ้มไม่อยู่พลางลูบเรือนผมของบุตรสาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักใคร่ตามใจ
“เด็กโง่ สายสัมพันธ์แห่งครอบครัวไม่จำเป็นต้องมานั่งคิดบัญชีกันหรอก”
“การที่ท่านพ่อดีต่อลูก รักลูก ล้วนเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมตามหลักฟ้าดินอยู่แล้ว”
จาวจาวพยักหน้าหงึก ๆ อยู่ในอ้อมอกของเขา ภายในใจถูกเติมเต็มด้วยความสุขอันเปี่ยมล้น
ในเวลานั้นเอง เจ้าสำนักซ่งที่นั่งจับชีพจรเงียบ ๆ อยู่นาน ในที่สุดก็ชักมือกลับ