เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อาหลีเปิดใจให้แก่จาวจาว ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับมารดาตนเอง กลับยังคงคล้ายมีชั้นน้ำแข็งหนาเตอะขวางกั้นอยู่
นางยังคงไม่ค่อยเอ่ยปากพูดจากับมารดา ถึงขั้นหลบหน้านางไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
จาวจาวรู้ดีว่านี่เป็นเพราะเงามืดในวัยเยาว์ ที่ทำให้อาหลีเกิดความหวาดกลัวต่อบทบาท “ท่านพ่อ” ผู้เคยใช้ความรุนแรงคนนั้น
และความหวาดกลัวนี้เอง ก็ถูกนางฉายภาพโดยไร้จิตสำนึกไปลงที่มารดาผู้มีสถานะเป็น “ผู้ปกครอง” เช่นเดียวกัน
ค่ำคืนนี้ หลังจากจาวจาวเล่านิทานให้อาหลีฟังจนกล่อมนางหลับไปแล้ว จึงตามหาเจ้าศาลาที่กำลังศึกษารูปแบบภาพร่างอยู่ตามลำพังในโรงช่างจนพบ
ภายในโรงช่าง ไฟในเตากำลังลุกโชนอย่างยิ่ง สะท้อนใบหน้าอันสง่าผ่าเผยของเจ้าศาลา และสะท้อนความเหนื่อยล้ากับความเดียวดายที่ซ่อนลึกอยู่ในแววตาของนางเช่นกัน
“เจ้าศาลา” จาวจาวเอ่ยขึ้นแผ่วเบา
เจ้าศาลาเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นนาง สายตาก็อ่อนโยนลงมาก
“คุณหนูจาวจาว ยังไม่พักผ่อนหรือ” นางวางรูปแบบภาพร่างในมือลง น้ำเสียงแฝงความซาบซึ้งใจไว้เสี้ยวหนึ่ง “หลายวันมานี้ ขอบใจเจ้ามากนะ”
“เจ้าศาลาเกรงใจไปแล้ว” จาวจาวส่ายหน้า แล้วตัดเข้าประเด็นโดยตรง “ข้าอยากพูดคุยเรื่องของอาหลีกับท่านสักหน่อย”