ตอนที่ 200 เหลือเชื่อ

นางไม่ได้กลิ่นที่หอมหวลเพียงนี้ มาเนิ่นนานเหลือเกินแล้ว

ในโลกของนาง มีเพียงกลิ่นคาวของเศษดิน และกลิ่นสนิมอันเย็นเยียบของโลหะ

……รวมทั้งกลิ่นเปรี้ยวแปลกประหลาดของกับข้าวที่มารดาทำ

นางกลืนน้ำลายลงคอ ท้องน้อย ๆ ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาอย่างไม่รักดี

จาวจาวมองท่าทางดื้อรั้นของนางที่อยากกินแต่ก็ไม่กล้าหันกลับมา อดมิได้ที่จะแย้มยิ้ม

นางมิได้ขยับเข้าไปใกล้อีก เพียงวางขนมกรอบไส้ปูที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันในมือลงบนม้านั่งหินสะอาดสะอ้านข้าง ๆ จากนั้นถอยร่นไปด้านหลังสองสามก้าว รักษาระยะห่างอันปลอดภัยไว้

“หากไม่กินจะชื้นเอานะ ถึงตอนนั้นก็ไม่อร่อยแล้ว”

น้ำเสียงของจาวจาวอ่อนโยนยิ่งนัก ดั่งสายลมในวสันตฤดูที่พัดผ่านผิวน้ำในทะเลสาบ หาได้มีแรงกดดันแม้แต่น้อยไม่

เด็กหญิงตัวน้อยลังเลใจอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังคู่นั้น แอบชำเลืองมองห่อกระดาษน้ำมันบนม้านั่งหินผ่านซอกไหล่อย่างเงียบ ๆ