ตอนที่ 196 บางทีอาจจะโง่งม

เขาไม่อยากออกไป

ยิ่งไม่อยากกลับบ้านไปกับชายผู้นั้น

ทว่ายามนี้ จาวจาวเอ่ยเรียกชื่อแล้ว

เซิ่งหมิงชิงขบกรามแน่น รู้ดีว่าตนเองไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีก

เขาสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเดินออกมาจากเงามืด

ใบหน้าของเด็กหนุ่มแต่งแต้มด้วยความซีดขาวอย่างคนอมโรค ชุดผ้าอวิ๋นจิ่นสีขาวจันทร์ถูกชิงเฟิงพัดผ่าน เผยให้เห็นทรวดทรงอันผอมบาง

เขายืนอยู่ตรงนั้น สีหน้ามีความเลื่อนลอยอยู่บ้าง ทั้งยังแฝงความระแวดระวัง ราวกับกวางน้อยที่ตื่นตระหนก

ครั้นเซิ่งเยวี่ยเห็นบุตรชาย ก็ประหนึ่งเห็นผู้ช่วยชีวิต ไม่สนใจความหวาดกลัวต่อเฮ่ออวี่ชวนอีกต่อไป ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น ใบหน้าฝืนยิ้มแย้มที่ตนคิดว่าเปี่ยมด้วยความเมตตา

“หมิงชิง! ลูกรักของข้า! ในที่สุดเจ้าก็ออกมาแล้ว! เร็วเข้า ตามพ่อกลับบ้าน! เจ้าดูเจ้าสิ ผอมโซถึงเพียงนี้แล้ว ต้องทนลำบากมาไม่น้อยเป็นแน่!”

เขาเอ่ยพลางอ้าแขนทั้งสองข้างออก คิดจะก้าวขึ้นหน้าไปมอบอ้อมกอดแห่ง “ความรัก” ให้แก่บุตรชาย