กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสียงแผดร้องของโหวผิงหนานเซิ่งเยวี่ย ฟังดูบาดแก้วหูเป็นพิเศษในค่ำคืนอันเงียบสงัด
“ไปเชิญท่านเจ้าเมืองมา!”
ถ้อยคำทั้งสี่นี้ประดุจหินก้อนมหึมาที่ถูกทุ่มลงสู่ผิวทะเลสาบอันสงบนิ่ง ปลุกระลอกคลื่นนับพันชั้นให้ซัดสาดขึ้นมาในชั่วพริบตา
ชาวบ้านที่มุงดูความครึกครื้นโดยรอบต่างตกตะลึงจนตาค้าง
จะเอาเรื่องไปถึงที่ว่าการเชียวหรือ นี่โหวผิงหนานคิดจะฉีกหน้าตัดขาดกับจวนอ๋องจิ้นให้เด็ดขาดแล้วจริง ๆ!
“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริง ๆ!”
“ฝ่ายหนึ่งเป็นท่านโหว อีกฝ่ายเป็นจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ เช่นนี้ท่านเจ้าเมืองมาแล้ว มิต้องตกอยู่ตรงกลางจนลำบากใจทั้งซ้ายขวาหรอกหรือ”
“คราวนี้มีงิ้วฉากใหญ่ให้ดูชมแล้ว!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนดังกระหึ่มยิ่งขึ้น บนใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเฝ้ารอ
จาวจาวมองท่าทางโง่เขลาของเซิ่งเยวี่ยที่ภายนอกดูแข็งกร้าวแต่ภายในขลาดกลัว ทั้งยังหลงนึกว่าตนกุมไพ่ตายไว้ในมือ รอยเย้ยหยันในก้นบึ้งดวงตาของนางพลันลึกล้ำยิ่งขึ้น