ตอนที่ 197 ไม่ได้เด็ดขาด

สายตาของเถาเยาแปรเปลี่ยนจากความคับแค้นใจเป็นความเคียดแค้นชิงชังภายในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ สุดท้ายก็สงบนิ่งลงกลายเป็นการคิดคำนวณอันเย็นเยียบ

นางไม่ร้องไห้อีกต่อไป เพียงก้มหน้าลงเงียบ ๆ ซ่อนเร้นอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดในแววตาไว้

เซิ่งเยวี่ยด่าทอไปสองสามประโยค ก็รู้สึกว่าเสียสถานะ จึงทำได้เพียงสะบัดแขนเสื้ออย่างเคียดแค้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะและการชี้ชวนกันดู พากลุ่มบ่าวไพร่ที่หน้าตาคล้ำหมองไม่แพ้กัน มุดเข้าไปในเกี้ยวอย่างทุลักทุเลและหนีเตลิดไป

ละครฉากใหญ่ที่เอิกเกริกวุ่นวายจึงปิดฉากลงเพียงเท่านี้

เฮ่ออวี่ชวนตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้เอ่ยปากอีกแม้แต่คำเดียว

แต่เพียงเขานั่งอยู่ตรงนั้น ก็เพียงพอที่จะสะกดข่มเหล่าคนชั่วช้าทั้งหมดแล้ว

เขามองเงาหลังของเซิ่งเยวี่ยที่จากไปด้วยความอับอาย แววตาไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ราวกับเพียงได้ดูละครลิงอันน่าเบื่อหน่ายฉากหนึ่ง

เขาหันหน้ามามองจาวจาว น้ำเสียงกลับคืนสู่อ่อนโยน

“กลับกันเถิด ดึกมากแล้ว สมควรพักผ่อนได้แล้ว”

บรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวที่กดทับอยู่บนศีรษะของทุกคนพลันสลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง