ตอนที่ 180 วิกฤตผุดขึ้นกะทันหัน

นานเพียงใดแล้ว ที่เขาไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าที่ดีถึงเพียงนี้

คล้ายกับว่า... ไม่เคยมีมาก่อนเลย

ตั้งแต่จำความได้ เขาก็เป็นเพียงตัวประกันที่แคว้นจ้าวส่งมา เป็นดั่งโคลนตมที่ผู้ใดก็ล้วนเหยียบย่ำได้

เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ ล้วนเป็นเนื้อผ้าที่แย่ที่สุดซึ่งผู้อื่นคัดทิ้งไว้เสมอ

อาหารที่กินคือกากเดนอันเย็นชืด

ที่พักอาศัยคือเรือนพักด้านข้างอันมืดมิดและอับชื้น

เขาเคยคิดว่าชั่วชีวิตนี้ของตนคงเป็นได้เพียงเท่านี้

ทว่ายามนี้ เขาไม่เพียงได้เข้ามาอาศัยในจวนอ๋องที่หรูหราสง่างามที่สุดในใต้หล้า ทั้งยังมีคนคอยเลือกสรรเสื้อผ้าที่พอดีตัวที่สุดให้อย่างพิถีพิถัน

ความรู้สึกของการได้รับการทะนุถนอมเห็นค่าเช่นนี้ ทำให้ขอบตาของเขาร้อนผ่าว

“ท่านหญิง...” เขาหมุนตัวกลับมา มองดูจาวจาว น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือเล็กน้อย