เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เหลวไหล!” รัฐมนตรีเฒ่าผู้หนึ่งเห็นท่าทางไม่เอาถ่านเช่นนี้ของเขา ก็โมโหจนควันออกหู “ที่นี่คือเขตหวงห้ามห้องทรงพระอักษร จะยอมให้เจ้ามาเอะอะโวยวายที่นี่ได้อย่างไร!”
“เฮ่อเจวี๋ย!” เฮ่ออวี่ชวนก็หน้าสลดลง ดุด่าเสียงเข้ม “ไม่เห็นหรือว่าฝ่าบาทและทุกท่านกำลังปรึกษาราชการแคว้นอยู่ ยังไม่รีบถอยออกไปอีก!”
ทว่าเฮ่อเจวี๋ยกลับทำราวกับมิได้ยิน เขาเดินทอดน่องเข้ามาอย่างเนิบนาบ ยอบกายทำความเคารพอย่างไม่ค่อยได้มาตรฐานต่อจักรพรรดิซู่เฟิงบนบัลลังก์มังกร
“เสด็จปู่ หลานมีเรื่องสำคัญจะกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”
แม้บนใบหน้าของเขายังคงเปื้อนยิ้ม แต่นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นที่มักจะแฝงแววทะเล้นอยู่เสมอกลับทอประกายจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
จักรพรรดิซู่เฟิงทอดพระเนตรมองเขา ไม่รู้เพราะเหตุใด อารมณ์หงุดหงิดรำคาญใจภายในอกกลับสงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์
“ว่ามา” พระองค์เอ่ยออกมาคำหนึ่งอย่างเรียบเฉย
เฮ่อเจวี๋ยกระแอมไอเคลียร์ลำคอ สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณ สุดท้ายก็หยุดลงที่ร่างของจาวจาว
ยามเห็นใบหน้าน้อย ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลของจาวจาว หัวใจของเขาก็คล้ายถูกบางสิ่งอะไรกันบีบรัดเบา ๆ
เขาส่งยิ้มปลอบประโลมให้นาง