เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ท่านหญิง สิ่งนี้เจ้าค่ะ...” เสี่ยวจือวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ เปิดฝาออก ด้านในคือซุปข้าวโพดสีเหลืองทองชามหนึ่งซึ่งยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่น
“ฮูหยินโหวเป็นคนส่งมาเจ้าค่ะ” เสี่ยวจือเบ้ปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ “ข้ารับใช้กับคนเฝ้าประตูก็บอกไปแล้วว่าจวนอ๋องไม่รับของจากคนนอก”
“ทว่าฮูหยินโหวผู้นั้น ราวกับฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่อง ยัดเยียดกล่องอาหารให้คนเฝ้าประตูจนได้ บอก... บอกว่าเป็นสิ่งที่นางลงมือทำเพื่อท่านด้วยตนเอง อยากให้ท่านได้ลองลิ้มรสให้ได้เจ้าค่ะ”
“นางยังบอกอีกว่า แต่ก่อนท่านชอบดื่มซุปข้าวโพดที่นางทำที่สุดมิใช่หรือ”
เสี่ยวจือเลียนน้ำเสียงของฮูหยินโหว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
จาวจาวมองซุปข้าวโพดชามนั้น ได้กลิ่นหวานเลี่ยนอันคุ้นเคย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ เยียบเย็นลงทีละน้อย
ชอบดื่มหรือ
นางไม่อาจชอบมันขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อยจริง ๆ
ในห้วงความคิดของจาวจาว ปรากฏภาพเหตุการณ์อันเนิ่นนานที่นางแทบจะลืมเลือนไปแล้วผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม
เป็นช่วงเวลาหลังจากที่นางเพิ่งกลับมายังจวนโหวผิงหนานได้ไม่นาน