กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เพื่อตำแหน่งรัชทายาทเพียงตำแหน่งเดียว เจ้าเริ่มจากใส่ร้ายป้ายสีจาวจาว หวังทำให้นางชื่อเสียงป่นปี้ป่นปี้ มาบัดนี้ ยังคิดจะใช้วิชาคุณไสย เอาชีวิตพี่ชายของเจ้าให้ถึงตายอีก”
“เหล่าอู่เขา... มีสิ่งใดติดค้างเจ้ากันแน่”
“เขาเพื่อปกป้องบ้านเมือง ขาทั้งสองข้างต้องพิการ นั่งอยู่บนเก้าอี้เข็นมากี่ปีแล้ว! เขาสละตำแหน่งรัชทายาทอันรุ่งโรจน์ที่สุดในใต้หล้านี้ให้แก่เจ้า ตัวเองถอยไปอยู่เบื้องหลัง ไม่แก่งแย่งชิงดี”
“แต่เจ้าเล่า เจ้าปฏิบัติต่อเขาเช่นไร”
“เจ้าระแวงเขาแคลงใจเขา คิดอยากจะลบเขาออกไปจากโลกใบนี้อยู่ตลอดเวลา!”
สุรเสียงของจักรพรรดิซู่เฟิงยังคงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับประหนึ่งคมดาบ ที่กำลังประหารแล่เนื้อหัวใจขององค์รัชทายาท
“เราคิดมาตลอดว่าเจ้าเพียงแค่โง่เขลาไปบ้าง ไร้ความสามารถใหญ่โตอะไรกัน แต่อย่างน้อย... จิตใจก็ยังดีอยู่”
“มาบัดนี้ดูท่าว่าเราคงคิดผิดไปแล้ว”
“เจ้าไม่เพียงแต่โง่เขลา เจ้ายังชั่วช้าอีกด้วย”
“ชั่วช้าเข้ากระดูกดำ”