ตอนที่ 171 นางน่ากลัวเกินไปแล้ว

ในดวงตาของเถาเยา ทอประกายแห่งความบ้าคลั่งและชั่วร้ายอำมหิต

เซิ่งเยวี่ยจ้องมองนาง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

สตรีผู้นี้ ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว

แม้แต่แผนการร้ายกาจเยี่ยงเสือดุร้ายกินลูกตัวเองเช่นนี้ก็ยังคิดออกมาได้

เขาผุดจิตสำนึกอยากจะปฏิเสธขึ้นมา

ทว่าเถาเยาราวกับมองทะลุความคิดในใจของเขา นางแค่นหัวเราะคราหนึ่ง แล้วปล่อยมือออกจากแขนเสื้อของเขา

“ท่านพ่อ ท่านยังคงลังเลอะไรกันอยู่อีกเจ้าคะ” นางหยัดกายลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นละอองที่ไม่มีอยู่จริงบนหัวเข่าเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “หรือท่านจะยินยอมถูกนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างจาวจาวเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าไปชั่วชีวิตจริง ๆ เจ้าคะ”

“ท่านใจอ่อนต่อนาง แต่นางเคยมีใจอ่อนข้อให้ท่านสักกึ่งหนึ่งหรือไม่ นางทำให้ท่านต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งราชสำนัก! นางทำให้ผู้คนทั่วทั้งนครหลวงต่างพากันหัวเราะเยาะจวนโหวผิงหนานของพวกเรา!”

“ยามนี้ท่านยังคงคำนึงถึงความผูกพันพ่อลูกอันน่าขันนั่น ทว่าผู้อื่นเขากลับถือว่าตนเองเป็นท่านหญิงแห่งจวนอ๋องจิ้นไปตั้งนานแล้ว จะยังยอมรับว่าท่านเป็นพ่ออยู่อีกหรือเจ้าคะ!”

ถ้อยคำของเถาเยาดุจมีดแหลมคมนับสิบเล่ม ทิ่มแทงลงบนหัวใจของโหวผิงหนานอย่างอำมหิต