ตอนที่ 170 ไม่มีอะไรเลย

ขณะที่ฮูหยินโหวคิดจะร่ำไห้คร่ำครวญต่อ พยายามใช้ไพ่ใบสุดท้ายอย่าง “สายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ” มาทำให้จาวจาวหวั่นไหว เสียงที่กังวานใสทว่าแฝงความเย้ยหยันอยู่หลายส่วนก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

เป็นเสี่ยวจือนั่นเอง

นางยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังจาวจาวมาโดยตลอด มองดูการแสดงเดี่ยวของฮูหยินโหว ในดวงตาเอ่อล้นไปด้วยความดูแคลนและโทสะตั้งนานแล้ว

บัดนี้ นางทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

เสี่ยวจือก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ขวางอยู่ระหว่างจาวจาวกับฮูหยินโหว ใบหน้ากลมที่มักจะอิ่มเอิบดั่งทารกอยู่หลายส่วน ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบและคมกล้าที่ไม่เข้ากับวัยของนาง

“ฮูหยินโหว”

นางจ้องมองฮูหยินโหวตรง ๆ น้ำเสียงไม่ดัง ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ ทรงพลังหนักแน่น

“ในเมื่อท่านพร่ำพูดปากเปียกปากแฉะว่า อยากจะรั้งท่านหญิงของพวกเรากลับมา อยากจะขอรับการอภัยจากนาง”

“เช่นนั้นไม่สู้ ให้ท่านลองพูดมาดูเถิด”

มุมปากของเสี่ยวจือยกขึ้นเป็นรอยโค้งอันเย็นเยียบ ในดวงตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยที่มิได้ปิดบังแม้แต่น้อย