กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สายพระเนตรของจักรพรรดิซู่เฟิงดั่งคมมีดที่กรีดเฉือนผ่านใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเถาเยา
ในที่สุดยามนี้พระองค์ก็ทรงเข้าใจแล้วว่า เหตุใดจาวจาวจึงมีท่าทีเช่นนั้นต่อผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น “น้องสาว” ผู้นี้
หากเปลี่ยนเป็นพระองค์ พระองค์ไม่แล่เนื้อเถือหนังหมาป่าตาขาวผู้ชั่วร้ายนี้เป็นพัน ๆ มีด ก็นับว่ามีเมตตามากแล้ว!
เฮ่ออวี่ชวนยังคงกล่าวสืบไป
สุรเสียงของเขายังคงราบเรียบ ทว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น กลับสะกดกลั้นโทสะท่วมฟ้าประหนึ่งภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิดเอาไว้
“จาวจาวลูกสาวของข้า ยังต้องขออภัยที่นางไม่สมควรเอาตัวเข้าไปรับเกาทัณฑ์แทนโหวผิงหนาน”
“ต้องขออภัยที่ยามนางป่วยหนักมิได้ริเริ่มสละที่ทางให้แก่เจ้า”
“และนางยิ่งต้องขออภัยที่ตนเองไม่สมควรมีชีวิตอยู่ ไม่สมควรขวางเส้นทางทะยานสู่เมฆาครามของคุณหนูเถาเยาเช่นเจ้า”
“เพราะอย่างไรเสียหากนางรีบตายไปเสียแต่แรก ทุกสิ่งทุกอย่างในจวนโหวผิงหนานก็ย่อมตกเป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว มิใช่หรือ?”
“คุณหนูเถาเยา” สายตาของเฮ่ออวี่ชวนทอดมองลงบนร่างของเถาเยา แววตานั้นเยียบเย็นไร้ซึ่งไออุ่นแม้เพียงเสี้ยว ประหนึ่งกำลังมองดูคนตาย