ตอนที่ 155 ชวนให้หนาวเหน็บใจ

ทว่าจักรพรรดิซู่เฟิงเพียงทอดพระเนตรมองเขาอย่างเย็นชา แววพระเนตรคู่นั้นล้ำลึกแลซับซ้อนจนมิอาจมองออกถึงอารมณ์ยินดีหรือโทสะ

“มิต้องรีบร้อน”

“รอให้อ๋องจิ้นนำหลักฐานกลับมา ค่อยฆ่าก็ยังมิสาย”

พระองค์ทรงหยุดชะงัก สายพระเนตรกวาดมองใบหน้าขององค์รัชทายาทที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความตึงเครียด

“เราก็อยากจะเห็นนัก ว่าเขาผู้เป็นเจ้าเมืองเพียงคนหนึ่ง จะสามารถปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือเดียวได้อย่างไร”

ความหมายลึกซึ้งในวาจานี้ ทำให้หัวใจขององค์รัชทายาทพลันเย็นเยียบไปครึ่งดวง

เสด็จพ่อ ทรงเริ่มระแวงสงสัยในตัวเขาแล้ว

ยังมิทันถึงหนึ่งชั่วยาม เฮ่ออวี่ชวนก็กลับมา

ในมือของเขา ถือสมุดบัญชีที่มีลักษณะเหมือนกับเล่มของหลี่ซื่อทุกประการ รวมถึงโฉนดที่ดินและตั๋วเงินปึกหนาอีกหนึ่งปึก

“เสด็จพ่อ” สุรเสียงของเฮ่ออวี่ชวนทุ้มต่ำดุจเหล็กกล้าเย็นเยียบ “เงินของกลางที่ตรวจยึดได้จากจวนของหวังคัง รวมเป็นเงิน 2,000,000 เหลี่ยง และทองคำ 500,000 เหลี่ยงพ่ะย่ะค่ะ”