ตอนที่ 153 หนี้เลือดต้องล้างด้วยเลือด

หลังความเงียบงันชั่วครู่ ในหมู่ฝูงชนก็ระเบิดเสียงร่ำไห้สะเทือนฟ้าสะท้านดินออกมา

ในเสียงร่ำไห้นั้นมีความคับแค้นใจ มีความรันทดใจ ทว่าที่มากยิ่งกว่าคือความซาบซึ้งใจและการได้รับการปลอบประโลม

“ฝ่าบาท! พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดิที่ดีพ่ะย่ะค่ะ!”

“มิใช่ความผิดของพระองค์! ล้วนต้องโทษไอ้ซุนเต๋อไฉสมควรตายผู้นั้น!”

“ขอพระองค์ทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นปี หมื่น ๆ ปี!”

เหล่าราษฎรต่างพากันคุกเข่าลงราบเป็นแถบ ทำพิธีคำนับสามคุกเข่าเก้าโขกศีรษะต่อจักรพรรดิซู่เฟิง

จักรพรรดิซู่เฟิงทอดพระเนตรเหล่าประชาราษฎร์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ขอบพระเนตรพลันรื้นชุ่ม

พระองค์ทรงหันพระวรกาย คว้ามีดสั้นเล่มคมมาจากมือของเพชฌฆาต

จากนั้นจึงสาวพระบาททีละก้าว ๆ ตรงไปยังเบื้องหน้าของซุนเต๋อไฉ

พระองค์ทรงเฉือนมีดแรกบนร่างของซุนเต๋อไฉด้วยพระองค์เอง