ตอนที่ 152 ความจริงอันนองเลือด

ซุนเต๋อไฉถูกสายตาเย็นชาของนางจ้องมองจนใจสั่นสะท้าน จิตสำนึกสั่งให้อยากถอยหลังไป

ในตอนนั้นเอง นักพรตชิงซวีก็เดินเข้ามาเช่นกัน

เขาคำนับจักรพรรดิซู่เฟิงและเฮ่ออวี่ชวนก่อนเป็นอันดับแรก

“นักพรตผู้น้อยชิงซวี ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมท่านอ๋อง”

“นักพรตมิต้องมากพิธี” จักรพรรดิซู่เฟิงโบกพระหัตถ์เบา ๆ พระองค์ทอดพระเนตรนักพรตชิงซวีพลางขมวดพระขนง น้ำเสียงเจือความตำหนิอยู่หลายส่วน

“ชิงซวี ในเมื่อเจ้าสามารถทำนายกลไกสวรรค์ หลีกเลี่ยงเภทภัยแสวงหาสิริมงคลได้ เหตุใดเมืองลู่เฉิงเกิดภัยพิบัติใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ เจ้ากลับมิอาจคำนวณล่วงหน้าได้เล่า?”

“หากเจ้าสามารถเตือนภัยได้เร็วกว่านี้ ไยต้องปล่อยให้ราษฎรผู้บริสุทธิ์มากมายถึงเพียงนี้ ต้องมาตายอย่างอนาถผิดธรรมชาติด้วย!”

คำซักถามของจักรพรรดิซู่เฟิง ทำให้นักพรตชิงซวีก้มศีรษะลงด้วยความละอาย

“ฝ่าบาท เป็นนักพรตผู้น้อยที่ไร้ความสามารถ” เขาถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายและอับจนหนทาง

“นักพรตผู้น้อยมีตบะการตระหนักมรรคตื้นเขิน ทำได้เพียงลอบมองกลไกสวรรค์ระดับพื้นฐานเพียงเสี้ยวเดียว เรื่องใหญ่โตที่เกี่ยวข้องกับโชคชะตาแคว้นเช่นนี้ ช่าง... คำนวณมิออกจริง ๆ”