ตอนที่ 151 คงไม่เป็นไร

เกือกม้าย่ำผ่านถนนหนทางที่เฉอะแฉะ สิ่งที่สาดกระเซ็นขึ้นมาหาใช่น้ำ หากแต่เป็นโคลนตมสีดำมะเมื่อมที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นเน่า

สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนที่ถูกอุทกภัยซัดพังทลาย หลงเหลือเพียงซากปรักหักพังที่กำลังบอกเล่าถึงภัยพิบัติที่เคยเกิดขึ้นอย่างเงียบงันในสายลมหนาวอันยะเยือก

ท่อนไม้ที่หักโค่น เครื่องเรือนที่แตกหัก และ... ซากศพที่เน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นกระทั่งมีหนอนแมลงวันชอนไชซึ่งพบเห็นได้เกลื่อนกลาด ล้วนทับถมระเกะระกะอยู่ริมทาง

มีทั้งของคนชรา คนหนุ่มสาว และยังมีศพเล็ก ๆ อีกมากมายที่เป็นของเด็ก

แต่ละคนมีสีหน้าบิดเบี้ยวท่าทางคดงอ ราวกับว่าก่อนสิ้นใจต้องทนทุกข์ทรมานและหวาดกลัวอย่างแสนสาหัส

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันเข้มข้นจนมิอาจสลาย ที่ปะปนไปด้วยความเน่าเหม็น ความตาย และความสิ้นหวัง รมจนผู้คนแทบจะอาเจียน

ทั่วทั้งเมืองเงียบสงัดดั่งป่าช้า

มิได้ยินเสียงผู้คนแม้แต่น้อย มีเพียงฝูงกาบนกิ่งไม้โกร๋นที่ส่งเสียงร้องคร่ำครวญ “กา กา” ชวนให้ใจสั่นสะท้าน

ทุกคนต่างถูกภาพอันน่าเวทนาราวกับนรกตรงหน้านี้ทำให้ตะลึงงัน

แม้กระทั่งทหารหาญที่ผ่านศึกมานับร้อยคราและเห็นความตายจนชินชา ยามนี้ก็ยังหน้าถอดสี ภายในกระเพาะอาหารปั่นป่วนแทบขยอกออกมา