ตอนที่ 150 กุมอำนาจ

สิ้นเสียงของคนสนิทผู้นี้ บรรยากาศที่เดิมทีอบอุ่นปรองดองพลันดิ่งฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งในทันใด

สายตาของเฮ่ออวี่ชวนเย็นเยียบลงในพริบตา ราวกับคมมีดที่ชักออกจากฝัก พุ่งตรงไปยังคนสนิทผู้ไม่รู้ความเป็นความตายผู้นั้น

รอยยิ้มบนพระพักตร์ของจักรพรรดิซู่เฟิงมลายหายไปสิ้นเช่นกัน สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความน่าเกรงขามอันเยียบเย็นโดยมิต้องเกรี้ยวกราดของผู้เป็นจักรพรรดิ

คนสนิทผู้นั้นถูกสายตาเย็นยะเยือกสองคู่จับจ้องพร้อมกัน ก็ตกใจจนขาอ่อน เกือบจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้น เขาเพิ่งจะมีจิตสำนึกได้ว่าตนเองพลั้งปากพูดผิดไปเพราะมัวแต่คิดจะประจบเอาใจ

“บ่าว… บ่าวมิได้หมายความเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ… บ่าวสมควรตาย! บ่าวเพ้อเจ้อไร้สาระ!” เขาละล่ำละลักอ้าปาก หวังจะแก้ไขสิ่งที่พูดไป

“หุบปาก!” องค์รัชทายาทตวาดห้ามเสียงกร้าว

ในใจของเขาก่นด่าเจ้าคนโง่เง่าที่ทำเรื่องดีไม่เคยสำเร็จแต่ทำเรื่องพังได้ตลอดศอกผู้นี้ไปแล้วนับพันนับหมื่นรอบ ทว่าบนสีหน้ากลับจำต้องแสดงท่าทีออกมา

เขาหันกายไปทางจักรพรรดิซู่เฟิงและจาวจาว ก่อนจะโค้งคำนับลงอย่างลึกซึ้ง

“เสด็จพ่อ หลานสาว เป็นข้าที่อบรมสั่งสอนไม่เข้มงวด… จึงปล่อยให้เจ้าบ่าวสุนัขตัวนี้ล่วงเกินพวกท่าน ขอเสด็จพ่อและหลานสาวโปรดลงทัณฑ์พ่ะย่ะค่ะ!”

เขาวางท่าทีต่ำนอบน้อมยิ่งนัก ออกหน้ารับเอาความผิดทั้งหมดมาไว้ที่ตนเองแต่เพียงผู้เดียว ทำทีประหนึ่งเข้าใจเหตุผลอันยิ่งใหญ่