ตอนที่ 145 เพราะเหตุใด?

บรรยากาศภายในจวนโหวผิงหนานกดดันหนักหน่วงจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

เถาเยานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองดูใบหน้าของตนในกระจกทองแดงที่ยังคงหลงเหลือรอยเขียวคล้ำ เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือจนทิ้งรอยเสี้ยวจันทราสีแดงฉานไว้หลายรอย

บัดนี้โหวผิงหนานกลับเย็นชาต่อนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

นับตั้งแต่นางกลับมาจากศาลต้าหลี่ นอกจากความห่วงใยเพียงผิวเผินในช่วงแรกแล้ว หลังจากนั้นเขาก็อ้างว่าติดราชการยุ่งกระทั่งหน้าก็แทบไม่ได้พบ

แม้กระทั่งนางอยากให้เขาช่วยตามหาคนผู้หนึ่ง เขายังบ่ายเบี่ยงผัดวันประกันพรุ่ง สุดท้ายถึงกับโยนเรื่องให้เป็นหน้าที่ของนางเองเสียอย่างนั้น!

นี่เป็นท่าทีที่ท่านพ่อพึงมีหรือ?

ภายในใจของเถาเยาพลุ่งพล่านไปด้วยความอยุติธรรมและความเคียดแค้นอันไร้ที่สิ้นสุด

นางไม่เข้าใจ ทั้งที่ตนเองทุ่มเทเพื่อครอบครัวนี้ไปมากถึงเพียงนั้น ประคองวาสนาจากชาติก่อนมามอบให้ตรงหน้าพวกเขาทีละอย่าง แล้วเพราะเหตุใดสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาจึงเป็นผลลัพธ์เช่นนี้เล่า?

เจ้าคนโง่เง่าสองคนอย่างเซิ่งจางจือและเซิ่งหวยซวี่ ยามนี้พอเห็นหน้านางก็ราวกับเห็นผี พากันหลบเลี่ยงแทบไม่ทัน

แม้กระทั่งเซียนแพทย์จ้าวซิงหัวที่แต่ไหนแต่ไรมาเชื่อฟังนางทุกคำพูด ระยะนี้ก็ไม่รู้ว่าเสียสติอะไรกัน ถึงได้เริ่มจงใจเว้นระยะห่างกับนางเช่นกัน