ตอนที่ 144 เข้าใจ

จาวจาววางน้ำสกปรกไว้ด้านหนึ่ง จากนั้นเปิดขวดกระเบื้องหยกขาวใบนั้นออก โรยผงโอสถสีขาวด้านในลงบนบาดแผลของเขาอย่างทั่วถึง

ยามผงโอสถสัมผัสถูกปากแผล ความเจ็บแสบปวดร้อนระลอกหนึ่งพลันแล่นปราดเข้ามา

ซูไป๋เจ็บปวดจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก

ทว่าไม่นานเขากลับพบว่าหลังจากความเจ็บแสบนั้นผ่านพ้นไป ก็กลายเป็นความเย็นสบายสดชื่นอย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อน ราวกับมีมืออันอ่อนโยนข้างหนึ่งกำลังลูบไล้ปลอบประโลมบาดแผลอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นของเขาอย่างแผ่วเบา ชวนให้เขารู้สึกผ่อนคลายไปทั่วทั้งร่าง

“เรียบร้อยแล้ว” จาวจาวยัดสมุนไพรที่เหลืออีกครึ่งขวดใส่มือเขา “ยานี้เจ้ารับไว้ เปลี่ยนยาวันละหนึ่งครั้ง ไม่เกินสิบวันก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว”

ซูไป๋มองขวดกระเบื้องหยกขาวมูลค่าสูงลิ่วในมือ ภายในใจพลันบังเกิดความรู้สึกระคนปนเปหลากหลาย

เขาอยากจะเอ่ยคำขอบคุณ ทว่าคำสองคำนั้นยามมาถึงริมฝีปากกลับอย่างไรก็เอ่ยไม่ออก

เขารู้สึกว่าคำว่า “ขอบคุณ” สองคำนี้ช่างบางเบาเกินไป ไม่อาจแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำให้เขาได้เลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้เอง ประตูห้องส่วนตัวพลันมีเสียงเคาะดังขึ้น

“คุณชาย กับข้าวของท่านอุ่นร้อนเสร็จแล้วขอรับ” เป็นเสียงของเสี่ยวเอ้อร์