ตอนที่ 143 นัดหมาย

หวนนึกถึงถ้อยคำที่คนผู้นั้นเอ่ยกับเขา หวนนึกถึงอาหารมื้อนั้นที่คนผู้นั้นเลี้ยงเขา หวนนึกถึงความหวังดีไร้สิ่งเจือปนในแววตาของคนผู้นั้น

นั่นคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่เขาสัมผัสได้ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา

เขาจะตายไปเช่นนี้ไม่ได้

ด้วยเหตุนี้ ในช่วงครึ่งหลังของค่ำคืนเขาจึงฝืนพยุงกายลุกขึ้น ลากสังขารที่เต็มไปด้วยบาดแผลหลบหนีออกจากตำหนักบูรพา จนกระทั่ง... มาถึงภัตตาคารแห่งนี้

ระหว่างทางที่มา ซูไป๋เคยคิดว่าอาหยางอาจจะจากไปนานแล้ว

และเคยคิดว่าอาหยางอาจไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ซูไป๋ลากย่างก้าวอันหนักอึ้งซวนเซมาตลอดทางจนถึงที่นี่ สิ่งที่ปรากฏสู่สายตามีเพียงความเย็นชาเดียวดาย

แสงจันทร์ย้อมเส้นทางของเขาจนกลายเป็นโทนสีอันเยียบเย็น

ดั่งเช่นสี่ฤดูอันไร้ที่พึ่งพิงตลอดหลายปีมานี้ของเขา

ซูไป๋แทบไม่หลงเหลือความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ใด ๆ จนกระทั่งแลเห็นหน้าต่างบานหนึ่งบนชั้นสองของภัตตาคารแห่งนี้ยังคงมีแสงไฟสว่างอยู่