กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เอ๊ะ พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ เถาเยาผู้นั้นถูกคุมขังอยู่ในศาลต้าหลี่มาหลายวันแล้ว แม้แต่โหวผิงหนานไปเองก็ยังไม่ยอมปล่อยตัว จุ๊ จุ๊ จุ๊... ดูท่าคราวนี้พวกเขาคงจะเจอเรื่องเข้าจริง ๆ แล้ว”
“ได้ยินแล้ว เถาเยาผู้นั้นถูกตบปากไม่หยุด ดูเหมือนหน้าตาใกล้จะเสียโฉมแล้ว ช่างน่าเวทนายิ่งนัก แต่นางก็สมควรโดนแล้ว”
“นั่นสิ ใครใช้ให้นางบังอาจพูดจาเหลวไหลกลางถนนกันเล่า ช่างยากจะจินตนาการจริง ๆ... เด็กอายุสิบเอ็ดปีกลับพูดจาพิเรนทร์พิลึกพิลั่นเช่นนั้นออกมาได้ ไม่รู้ว่าบิดานางสั่งสอนเด็กคนนี้มาอย่างไร!”
คำเล่าลือเหล่านี้ค่อย ๆ แว่วเข้าหูจ้าวซิงหัว ทำให้เขาอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้
“...เถาเยา เกิดเรื่องหรือ”
ความจริงบางครั้งเขาก็ไม่อยากจะสนใจไยดีเถาเยาแล้ว
คนผู้นี้ดูผิวเผินคล้ายจิตใจดี ทว่ากลับเสแสร้งอยู่บ้าง
ยิ่งคบหานานเข้า เขาก็ยิ่งไม่อาจเข้าใจการกระทำบางอย่างของนางได้
ทว่ามีคำกล่าวว่าตัดสินที่การกระทำมิใช่จิตใจ
เถาเยาจะเป็นอย่างไร อย่างไรเสียก็ยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเขา