ตอนที่ 136 ซูไป๋

ผืนผ้าแพรเลื่อนหลุด เผยให้เห็นกล่องไม้จันทน์ม่วงประณีตใบหนึ่งที่อยู่ด้านใน

“ยังกล้าสู้กลับอีกรึ” องครักษ์ผู้นั้นเห็นซูไป๋ยังคงปกป้องกล่องใบนั้น โทสะก็ยิ่งลุกโชน

มันก้าวไปข้างหน้าแล้วซัดฝ่าเท้าลงไปอีกครา เหยียบลงบนหลังมือของเขาอย่างเหี้ยมเกรียม

เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น เป็นเสียงกระดูกแตกหัก

ซูไป๋เจ็บปวดจนทั่วร่างสั่นสะท้าน เหงื่อเย็นเม็ดละเอียดผุดพรายขึ้นบนหน้าผากในชั่วพริบตา

ทว่าเขากลับกัดฟันแน่น มิยอมส่งเสียงครางออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

มีเพียงในดวงตาคู่นั้น ที่ในที่สุดก็ปรากฏอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมาสายหนึ่ง

มันคือจิตสังหาร

เพียงแต่จิตสังหารนี้วูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ต่อให้มีผู้ใดพบเห็นก็คงอดกังขาไม่ได้ว่าเป็นเพียงภาพลวงตาหรือไม่

ด้วยว่ารูปโฉมภายนอกของซูไป๋นั้นช่าง... ไร้พิษสงต่อมนุษย์และสรรพสัตว์เพียงนั้น