ตอนที่ 137 ความหวัง

“เป็นอย่างไร ไม่มีของที่เจ้าชอบกินหรือ” จาวจาวเอ่ยถาม

ซูไป๋ส่ายหน้า

“แพงเกินไป” เขาเอ่ยอย่างกระชับสั้น

จาวจาวขบขันกับท่าทางเช่นนี้ของเขายิ่งนัก

“แพงอะไรกัน เงินมีไว้ให้ใช้อยู่แล้ว” นางหยิบคู่ตะเกียบขึ้นมา คีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานให้เขาชิ้นหนึ่ง “ลองชิมนี่ดูสิ เมนูขึ้นชื่อของร้านพวกเขาเลยนะ อร่อยมากเลยล่ะ~”

ซูไป๋มองดูซี่โครงหมูในชามที่สีสันน่าลิ้มลองและแผ่กลิ่นหอมเปรี้ยวหวานเย้ายวน ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว

เขามิได้รับประทานอาหารดี ๆ สักมื้อมาเนิ่นนานเหลือเกินแล้ว

ยามอยู่ในตำหนักบูรพา สิ่งที่เขากินล้วนเป็นข้าวบูดเย็นชืดที่ผู้อื่นกินเหลือทิ้งไว้

บางครายังมิได้แม้แต่ข้าวบูดด้วยซ้ำ

ความหิวโหย คือความรู้สึกที่เขาคุ้นเคยที่สุด