ตอนที่ 128 มรรคต่างกันไม่อาจร่วมทาง

“หลิวโจ้วคือบุตรชายเพียงคนเดียวของตาเฒ่าหลิว! เพื่อตามหามัน ตาเฒ่าหลิวแทบจะพลิกแผ่นดินหาอยู่แล้ว!”

“หากเขารู้ว่าเจ้าช่วยตามหาบุตรชายจนพบ เขา...เขาคงดีใจจนแทบคลั่งเป็นแน่!”

เจ้าสำนักไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบจรดพู่กันเขียนจดหมายหลายฉบับ แล้วส่งไปยังทุกทิศทุกทางด้วยนกพิราบสื่อสารที่เร็วที่สุดของสำนักหมอพิษทันที

“ตาเฒ่าหลิวลาโง่ดื้อรั้นผู้นั้น ไม่มีใครรู้ว่ามันจะไปมุดหัวซ่อนตัวอยู่ในซอกเขาหลืบใด ส่งคนไปช่วยหาเพิ่มขึ้นเสียหน่อย ย่อมต้องหาพบเข้าจนได้!”

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น เขาจึงหันกลับมามองจาวจาว แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งและเอ็นดู

แม่หนูน้อยผู้นี้ ไม่เพียงมีพรสวรรค์ด้านวิชาแพทย์สูงส่งจนน่าตกใจ ทั้งยังมีจิตใจที่จริงใจและอบอุ่นอีกด้วย

นับเป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าที่สวรรค์ประทานลงมาให้เขาโดยแท้

“จาวจาวเอ๋ย!” เจ้าสำนักกุมมือของจาวจาวไว้ หัวเราะร่าจนหุบปากไม่ลง “ครั้งนี้เจ้าสร้างความชอบใหญ่หลวงแล้วจริง ๆ! บอกมาเถิด อยากได้อะไรกันเป็นรางวัล? ขอเพียงเป็นสิ่งที่ตาเฒ่าอย่างข้าสามารถให้ได้ ต่อให้เป็นดวงดาวบนท้องฟ้า ข้าก็จะคิดหาวิธีสอยลงมาให้เจ้า!”

วาจานี้ของเขา มิใช่เพียงการล้อเล่นแต่อย่างใด

รองเจ้าสำนักมีความสนิทสนมร่วมเป็นร่วมตายกับเขา บุตรชายของรองเจ้าสำนักย่อมมีความสำคัญไม่ต่างจากลูกหลานของตนเอง