ตอนที่ 127 พาเจ้าออกไป

ถ้อยคำเหล่านี้ทำให้ดวงตาทั้งสองที่เดิมทีหม่นแสงของเฮ่อเจ๋ออวี้ถูกแต้มด้วยประกายดวงดาวระยิบระยับ

“พวกเรากลับกันเถิด”

“เจ้าค่ะ” จาวจาวยิ้มพลางพยักหน้า นางรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นที่ดี!

นางชำระเงินเรียบร้อย จากนั้นก็กุมมือของเฮ่อเจ๋ออวี้อย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง

“พี่ห้า ข้าประคองท่าน พวกเราค่อย ๆ เดินกันนะเจ้าคะ”

มือของนางเล็กและนุ่มนิ่มมาก ทว่ากลับแฝงด้วยไออุ่นที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกสงบใจ

เฮ่อเจ๋ออวี้มิได้ปฏิเสธ ปล่อยให้นางกุมมือไว้แต่โดยดี

ทางกลับจวนอ๋องจากภัตตาคารนั้นไกลยิ่ง ทว่าเฮ่อเจ๋ออวี้กลับรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เขากลับมานานแล้ว

เขาก็เคยสูญเสียการมองเห็นอยู่หลายครา