ตอนที่ 111 ดูแคลน

บางที… บางทีเขาอาจเพียงหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะจริง ๆ รึ บางทีในใจเขายังคงมีนางอยู่หรือไม่

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา แรงกดดันทั้งมวลของนางก็พลันมลายสิ้น

นางค่อย ๆ คลายมือออก ทรุดกายนั่งลงกับพื้นประหนึ่งหุ่นเชิดที่ถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น

“ได้… ข้าไม่ตรวจแล้ว…” นางพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ข้าไม่ก่อเรื่องแล้ว… ข้าไม่ก่อเรื่องแล้ว…”

เซิ่งเยวี่ยเห็นดังนั้นก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาเดินเข้าไปประคองนางลุกขึ้น โอบกอดเข้าสู่อกพลางปลอบประโลมอย่างเสแสร้ง “เอาเถิดฮูหยิน อย่าร้องไห้ไปเลย ล้วนเป็นความผิดของข้าเอง”

“วันหน้าข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดีแน่นอน พวกเราจะไม่ทะเลาะกันอีกแล้ว ดีหรือไม่”

ฮูหยินโหวซบอยู่ในอกของเขา พูดไม่ออกแม้แต่วาจาเดียว ได้แต่หลั่งน้ำตาออกมาเงียบ ๆ

นางรู้ดีว่าในใจตนเองมีคำตอบอยู่แล้ว

นางเพียงไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายนั้น ไม่กล้าแบกรับผลลัพธ์ของการสูญเสียโหวผิงหนานไป