ตอนที่ 110 ออกเดินทาง

คำพูดของนางฟังดูเผด็จการยิ่งนัก ทว่าในดวงตาเป็นประกายคู่นั้น กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความจริงจัง

หัวใจของเซี่ยเยี่ยนหลี่คล้ายถูกอะไรกันพุ่งชนเข้าอย่างจัง ทั้งปวดแปลบทั้งตื้นตัน

เขาก้มหน้าลง มองถุงน้ำในอ้อมอกที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นจากกายนาง ลำคอคล้ายมีก้อนสำลีอุดแน่นอยู่

“...อืม” เขาขานรับคำหนึ่ง น้ำเสียงแฝงความสั่นเครือที่แม้แต่ตนเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว

เขาเปิดถุงน้ำ ดื่มน้ำเข้าไปอึกหนึ่งเงียบ ๆ ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ ทว่ากลับคล้ายจุดเปลวเพลิงขึ้นมาสายหนึ่ง แผดเผาจนทั่วร่างและกระดูกทั้งร้อยแปดของเขาอบอุ่นขึ้นมา

“จาวจาว” เขาเรียกนางขึ้นมาอีกคำรบ

“มีอะไรหรือ”

“ขอบคุณเจ้านะ”

“ขอบคุนขอบคุณอะไรกัน เสแสร้งจริง” จาวจาวค้อนใส่เขาแวบหนึ่ง “หากเจ้าอยากขอบคุณข้าจริง ๆ ละก็ จงรีบรักษาบาดแผลให้หายโดยเร็ว ภายหน้าคอยรับใช้เป็นวัวเป็นม้าให้ข้าอย่างดี ได้ยินหรือไม่”

เซี่ยเยี่ยนหลี่มองดูนาง พลันแย้มยิ้มออกมา