กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฝีเท้าของข่งอี้ซานชะงักไปเล็กน้อย มิได้เอ่ยคำใด
เซิ่งหวยซวี่รีบก้าวขึ้นมาด้านหน้าเพื่อแก้ต่าง “ท่านอาจารย์ข่ง ท่านคงยังมิทราบกระมัง ก่อนที่ท่านหญิงหยวนจาวจะตัดขาดญาตินั้นเคยเป็นบุตรีสายตรงของจวนโหวผิงหนานมาก่อน ข้าในฐานะพี่ชายเฝ้าดูนางเติบโตมาย่อมรู้ซึ้งดีว่านางมีน้ำยาเพียงใด”
“นาง... มิมีทางประพันธ์บทกวีเยี่ยงนี้ได้!”
สิ้นเสียงลง สายตาของคนทั้งหลายในที่นั้นที่ทอดมองจาวจาวพลันเจือไปด้วยความกังขาเล็กน้อย
ผู้มีความรู้ความสามารถเดิมทีก็น้อยนิดอยู่แล้ว ยิ่งผู้มีความรู้ความสามารถที่ปรากฏตัวขึ้นมาย่อมยิ่งทำให้ผู้คนนับมิถ้วนริษยา
เหตุใดพวกตนจึงมิได้ ทว่าจาวจาวผู้นี้กลับได้เล่า
ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่า...
นางยังมิทันได้เริ่มเรียนหนังสือเสียด้วยซ้ำ!
คนที่มิเคยเริ่มเรียนหนังสือกลับประพันธ์ผลงานสะท้านยุคออกมาได้ เช่นนั้นจะต่างอันใดกับคนเดินดินธรรมดากลายร่างบรรลุเป็นเซียนเล่า!
“นั่นสิ ท่านหญิงจาวจาวผู้นี้แม้จะเฉลียวฉลาดปราดเปรียว ทว่าก็มิอาจทำเรื่องหลอกลวงได้กระมัง...”