กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
งานกวีโคมเมฆาจัดขึ้น ณ สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมีทัศนียภาพงดงามรื่นรมย์
ยามนี้ประจวบเหมาะเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ แมกไม้เขียวขจีบุปผาแดงชาด กิ่งหยกใบแก้ว ภาพทิวทัศน์วสันต์อันเปี่ยมล้นด้วยพลังชีวิตถูกโคมเมฆาแต่งแต้มจนเกิดเป็นวงรัศมีงดงามชวนฝัน
ปัญญาชนนับไม่ถ้วนต่างสนทนากันอยู่ที่นี่ ถกเถียงกันถึงเรื่องงานกวีในวันนี้
“พี่จ้าว มิได้พบกันเสียนาน ช่วงนี้ไปรุ่งเรืองอยู่ที่ใดหรือ”
“ฮ่า ๆ ๆ พูดจาเลอะเทอะอะไรกัน พวกเจ้าว่างานกวีวันนี้ผู้ใดจะคว้าชัยเลิศไปได้”
“ข่งอี้ซานเป็นถึงมหาบัณฑิตแห่งวงการวรรณศิลป์ มีผู้คนเคารพยกย่องเขามากเพียงใด น่าเสียดายที่หลายปีมานี้ไม่เคยรับศิษย์เลย นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ... ว่าชาตินี้ยังจะได้รอจนถึงวันที่เขารับศิษย์”
“ได้ยินว่าต้องคว้าชัยเลิศให้ได้จึงจะเข้าตาท่านผู้เฒ่าได้นะ”
“บางทีพี่จ้าวอาจจะคว้าชัยเลิศได้กระมัง”
จ้าวหลิวอวิ๋นคือดาวรุ่งดวงใหม่แห่งวงการวรรณศิลป์เมื่อเร็ว ๆ นี้ บทกวี 《หาดทรายทอง》 ที่เขาประพันธ์ขึ้นถึงกับได้รับคำยกย่องจากสำนักหานหลิน
นี่นับว่าไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ