ตอนที่ 79 รอยร้าว

เสี่ยวจือโกรธจนร่างสั่นสะท้าน “เจ้าสารเลว...”

ทันใดนั้น มีดสั้นในมือของนางก็ว่างเปล่า ที่แท้กลับถูกเฮ่อเจวี๋ยแย่งชิงไปโดยตรง

ผู้คนได้ยินเพียงเสียง “ฟึ่บฟึ่บ” สองครา

นั่นคือเสียงของการกรีดเฉือนผิวเนื้อ

“กรี๊ด——!!”

เถาเยากรีดร้องอย่างโหยหวน นางสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแปลบแล่นริ้วบนใบหน้า จากนั้นจึงรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นร้อนที่หลั่งรินลงมาไม่ขาดสาย

“หน้าของข้า หน้าของข้า! อ๊ากกก หน้าของข้า!!”

เห็นได้ชัดว่านางไม่อาจทนรับการกระตุ้นนี้ได้ จึงหมดสติล้มพับไป ณ ตรงนั้น

น้ำเสียงของเฮ่อเจวี๋ยเย็นชายิ่งนัก “ในใต้หล้านี้กลับมีคนหน้าหนาไร้ยางอายถึงเพียงนี้จริง ๆ อืม ไม่เอาก็ช่างเถอะ”

สีหน้าของเซิ่งหวยซวี่ตึงเครียด “เถาเยา แย่แล้ว... หากท่านพ่อรู้เข้า จะต้องตำหนิที่พวกเราปกป้องเถาเยาได้ไม่ดีเป็นแน่”