ตอนที่ 59 บัวลอยหยวนเซียว

บนเส้นทางกลับบ้าน จาวจาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครา

แม้จะกล่าวว่าตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนชาติปัจจุบัน นางล้วนไม่เคยได้สัมผัสไออุ่นอันเปี่ยมล้นของการมีมารดา

ยามประสบพบเจอกับเรื่องราวใด นางมักจะแบกรับเอาไว้เพียงลำพังมาโดยตลอด

แม้ว่าฮูหยินโหวจะไม่เคยทำหน้าที่ของมารดาเลยแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อยามที่ต้องตัดขาดความสัมพันธ์นี้ลงอย่างสิ้นเชิง นางก็ยังคงรู้สึกเคว้งคว้างสูญเสียอยู่บ้าง

——นางไม่มีท่านแม่แล้ว

ลมราตรีแห่งต้นฤดูใบไม้ผลิพัดหวีดหวิวเหน็บหนาว แทรกซึมผ่านอาภรณ์เข้ามาเป็นสาย ๆ ดั่งจะช่วงชิงความอบอุ่นทั่วทั้งร่างของจาวจาวไปจนหมดสิ้น แล้วฉุดลากนางให้ดิ่งลงสู่ห้วงอเวจีอันหนาวเหน็บ มืดมิด และมิอาจผุดเกิดได้อีกครา

ทว่าในชั่วขณะนั้นเอง ลำแสงสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าของจาวจาว

คือ……ท่านอา