ตอนที่ 17 ลังเลใจ

ขาขวาของเฮ่ออวิ๋นเยียนยังมีแผลอยู่ ความตื่นเต้นจนรีบหันขวับนี้ทำให้เท้าแพลงไป ทว่าเขาก็ไม่สนใจความเจ็บปวด รีบตะเกียกตะกายวิ่งออกจากกระโจมทันที “น้ำเล่า เอาน้ำมาให้ท่านปู่น้อยเดี๋ยวนี้ น้องสาวของข้ากระหายน้ำ รีบไปสิ!”

บรรดาบ่าวไพร่พลันลนลานทำตามทันที

ชาวบ้านเองก็พากันได้สติขึ้นมาพร้อมเพรียง

สุดท้ายไม่เพียงมีน้ำ แต่ยังมีน้ำแกงแม่ไก่ที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ ๆ และผลไม้ป่าที่เก็บมาจากในป่าเขา

จาวจาวกำผลไม้ป่าไว้ ท่าทางยามกินช่างว่าง่ายน่าเอ็นดู แก้มทั้งสองข้างถูกยัดจนป่องกลมแลดูคล้ายกระรอกน้อย

แจ๊บ ๆ ...

เฮ่ออวิ๋นเยียนยืนคอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง หว่างคิ้วเปี่ยมล้นด้วยความกังวล “จาวจาว ยังกระหายน้ำอยู่หรือไม่ หิวข้าวหรือเปล่า พี่จะรีบไป...”

“ไม่เอา” จาวจาวพลิกตัว หันหลังให้เฮ่ออวิ๋นเยียน “ข้าไม่มีพี่ชายหรอก”