กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
งานเลี้ยงวสันต์ในปีนี้จัดขึ้นที่จวนกั๋วกงผิงติ้ง
แสงอรุณสาดส่องลงมาระหว่างธารน้ำมรกตและมวลผกาแดง ราวกับม่านโปร่งสีส้มสลัวทอดตัวลงมา ย้อมให้สถานที่แห่งนี้สงบงามพิสุทธิ์
บรรดาสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลขุนนางสวมใส่อาภรณ์หรูหราเยื้องกรายท่ามกลางแสงเงา ภาพแย้มสรวลและขยับคิ้วช่างละม้ายคล้ายภาพวาดสาวงามที่มีชีวิตชีวา
สง่างามไร้ผู้เทียมทาน
ในยามนี้ ทุกคนต่างพากันประจบประแจงบุตรีสายตรงแห่งจวนกั๋วกงอย่างยิ่ง นั่นคือท่านหญิงหมิงเยวี่ย
“วันนี้ท่านหญิงประจำมณฑลช่างเปล่งประกายเจิดจรัสยิ่งนักเจ้าค่ะ~”
“พวกเจ้านี่นะ วัน ๆ มีแต่คำชมซ้ำไปซ้ำมาอยู่ไม่กี่ประโยค” มุมปากของท่านหญิงหมิงเยวี่ยยกขึ้น “เล่ามาซิ วันนี้ในเมืองหลวงมีเรื่องน่าสนใจอันใดบ้าง ข้าอุดอู้อยู่ในจวนกั๋วกงนี้จนอึดอัดแทบแย่แล้ว ท่านพ่อไม่ยอมให้ข้าออกไปข้างนอกเสียที”
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ สตรีสูงศักดิ์ทั้งหลายก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วถกเถียงกันไม่หยุด