ตอนที่ 3 ข่มขู่

จาวจาวกล่าวจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

นางได้รับบาดเจ็บสาหัส เมื่อครู่ยังฝืนใช้โลหิตกลางใจเขียนยันต์คาถา เดิมทีก็ใกล้จะหมดแรงเต็มทีแล้ว

ทว่าเหล่าพี่ชายกลับไม่ยอมให้นางจากไปเสียอย่างนั้น

“จาวจาว เจ้าฆ่าคนแล้ว เจ้าห้ามไป!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากระบี่เล่มนั้นแทงลงไปอาจถึงตายได้? รีบขอโทษเถาเยาเดี๋ยวนี้!”

“เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ เถาเยาเพิ่งจะเข้าจวนมาเจ้าก็ทำถึงเพียงนี้ จะไร้ขื่อแปเกินไปแล้วใช่หรือไม่?!”

“……”

หญิงรับใช้เสี่ยวจือประคองจาวจาวอยู่ พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็สะอื้นไห้ออกมา “บาดเจ็บถึงชีพจรหัวใจจะถึงตาย…? แต่คุณหนูของข้าก็เป็นเหมือนกัน พวกท่านเคยสนใจนางหรือไม่? พวกท่านเคยปกป้องนางหรือไม่? วันนี้พวกท่านรังแกคุณหนูถึงเพียงนี้ เคยขอโทษนางบ้างหรือไม่?”

“บังอาจ!” โหวผิงหนานแววตาขุ่นมัว “จวนโหวผิงหนานของข้าตั้งแต่เมื่อไรกันที่ถึงคราวหญิงรับใช้คนหนึ่งมาพูดจาเช่นนี้”

“ทหาร ลากตัวมันออกไป!”