ตอนที่ 2 เด็ดขาด

เมื่อเห็นดังนั้น เสื้อคลุมหนังจิ้งจอกในมือของเซิ่งหวยซวี่ก็ตกลงบนไหล่ของเถาเยาในที่สุด

“เถาเยา เป็นจาวจาวที่ไม่รู้ความ เจ้าอย่าได้ถือสานางเลย”

เขาประคองเถาเยาลุกขึ้น พลางปัดหิมะที่ตกบนเส้นผมนางออกด้วยความปวดใจ “ไข้ลดลงบ้างหรือไม่”

พี่สองและพี่สามต่างส่ายหน้า “ยังไม่ลดเลย!”

เสี่ยวจือผู้เป็นสาวใช้เห็นภาพนี้แล้วขอบตาก็ร้อนผ่าว

นางก้าวขึ้นไปประคองจาวจาวที่กัดฟันฝืนทนจนแทบแหลกละเอียด พลางร้องไห้กล่าวว่า “คุณหนูมีเลือดไหล พวกท่านมองไม่เห็นหรือเจ้าคะ”

“แค่เป็นไข้หวัด จะถึงตายเชียวหรือ คุณหนูของข้ายังเลือดไหลอยู่นะเจ้าคะ! นางยังเลือดไหลอยู่!”

“พวกท่านตาบอดกันไปหมดแล้วหรือไร!?!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นจึงค่อยมองเห็นจาวจาวที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ในชั่วเค่อนี้ พวกเขาต่างชะงักงัน