บทที่ 17 ควันธูปบูชา

ช่างเถิด คิด ๆ ดูแล้วคงไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง

เมื่อเหอซิ่วหยวนคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าจะไม่เป็นปัญหาใหญ่อะไร เขาจึงเดินตามหลังฝูงชนไปห่าง ๆ เพื่อเฝ้าดูอยู่ไกล ๆ

เพียงไม่นาน เหอซิ่วหยวนก็เห็นพวกของนางหลี่เดินมาถึงริมตลิ่งลำธารซีเสีย จากนั้นพวกนางก็นำเครื่องเซ่นไหว้มาจัดวางทีละอย่าง ก่อนจะเริ่มจุดธูปและเทียนบูชา

นอกเหนือจากนี้ กระดาษเงินกระดาษทองขอบทองก็เริ่มถูกเผาขึ้นมาเช่นกัน

กระดาษเงินกระดาษทองประเภทนี้ ไม่เพียงแต่ใช้เผาส่งไปให้บรรพบุรุษเท่านั้น ทว่ายามประกอบพิธีกราบไหว้เซ่นสรวงทั่วไปก็นิยมใช้กระดาษเงินกระดาษทองแบบนี้เช่นเดียวกัน

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น นางหลี่ก็นำกระดาษโน้ตที่เหอซิ่วหยวนมอบให้เมื่อวานออกมา แล้วใช้ก้อนหินก้อนหนึ่งทับมันไว้ริมตลิ่ง

เพื่อเป็นการแสดงเจตนาว่า เครื่องเซ่นไหว้เหล่านี้จัดทำขึ้นเพื่อเซ่นสรวงให้แก่อู๋อวิ่นที่อยู่ในลำธารโดยเฉพาะ