บทที่ 18 เห็ดหลินจือ

ยามโพล้เพล้ ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยลงสู่ทิวเขา ย้อมหมู่เมฆบนขอบฟ้าไกลให้กลายเป็นสีแดงชาด

เมฆอัสดงผืนใหญ่ทาบทอขอบฟ้างดงามตระการตายิ่งนัก

หากเขาสามารถโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ คงจะได้ชื่นชมทัศนียภาพนี้อย่างใกล้ชิดและชัดเจนยิ่งขึ้น ทว่าช่างน่าเสียดายที่ในยามนี้เหอซิ่วหยวนยังไม่รู้วิธีเหินบิน

เหอซิ่วหยวนหยุดยืนทัศนาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินกลับเข้าห้อง

ทว่าในขณะนั้นเอง เขากลับได้ยินเสียงถกเถียงโต้แย้งกันอย่างวุ่นวายดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวนี้ เหอซิ่วหยวนก็อดไม่ได้ที่จะปรายสายตามองไปยังทิศทางนั้นด้วยความแปลกใจ จากนั้นเขาก็มองเห็นชายวัยกลางคนหลายคนกำลังเดินมุ่งตรงมาทางนี้

และในหมู่ชายวัยกลางคนเหล่านั้น มีคนหนึ่งสะพายคันธนูและกระบอกศรไว้ที่แผ่นหลัง ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็ห้อยดาบยาวไว้ข้างกาย