กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านไปหนึ่งวัน ซูฉิงได้รับการดูแลอย่างดี มีของกินของดื่มพร้อมสรรพ และไม่มีใครมาซักถามอะไรเธออีก
จางซื่อกับลูกน้องอีกหลายคนเฝ้าซูฉิงอยู่ตลอด พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าจิ่วเยี่ยคิดจะทำอะไรกันแน่
…
ตอนสี่ทุ่ม เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในบ้านพักหลังหนึ่งที่เมืองก่างเฉิง
ชายวัยกลางคนรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล ใครพูด?”
“ผมเอง”
ชายวัยกลางคนจำเสียงปลายสายได้ จึงยิ้มแล้วพูดว่า “อยู่ทางเป่ยเฉิงราบรื่นดีไหม?”
“อืม” จิ่วเยี่ยตอบรับ เงียบไปหลายวินาทีก่อนเอ่ยถาม “พ่อ คิดถึงลูกสาวของพ่อไหม?”
สีหน้าซูอวิ๋นกุยเปลี่ยนไป น้ำตาพลันไหลริน น้ำเสียงสะอื้น “เรื่องนี้เป็นความเสียดายครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตพ่อ”